spis treści Aktualności Historia Bractwa Galeria Członkowie Bractwa Reguła Bractwa Ciekawe linki Tylko dla członków Kontakt



Wyszukaj






















ednym z ważniejszych zajęć ludności w wiekach średnich był
handel solą jako towarem potrzebnym do codziennego użytku. Tych
którzy trudnili się rozwożeniem i zbywaniem minerału zwano prasołami
albo prasalami. Samą czynność od bardzo dawna włączono do grupy
rzemiosł. O randze handlu solą w życiu dawnej Polski i miejscu, jakie w
ówczesnym społeczeństwie zajmowali prasołowie świadczą liczne
postanowienia i przywileje królewskie i sejmowe. I tak na przykład już w
średniowieczu książę oświęcimski pobierał jedną grzywnę srebra na rok od
przekupniów soli. Decyzją kolejnego władcy Oświęcimia, Mieszka, dochody
czerpane z cechu prasołów od 1291 roku, szły na potrzeby miejskie, co
potwierdził Oświęcimiowi król Kazimierz w Krakowie w 1454r. W sprawie
salin w Wieliczce i handlu solą podejmowali decyzje m.in. Kazimierz Wielki,
Władysław Jagiełło, Kazimierz Jagiellończyk, Jan Olbracht.
schyłku średniowiecza liczna rzesza handlarzy solą zaczęła
organizować się na wzór innych rzemiosł w cechy. Przypuszczalnie
najstarszy z cechów prasalskich powstał w Opocznie, a zatwierdzony
został przez króla dokładnie 13 IX 1456r. Równie stare były cechy
prasołów w Piotrkowie Trybunalskim (23 VII 1466), Piątku (10 VII 1468),
Mogielnicy koło Grójca (1469), Żarnowie koło Opoczna (1485),
Tarnowie (1497), Łowiczu (1511/12), Pabianicach (1555),
Wyszogrodzie, Warcie (1559), Lelowie (1598), Zwoleniu (1660),
Małogoszczu (1660), Jarosławcu (1629), Radomiu. Lustracje
przeprowadzone w XVI i XVII w. wzmiankują o istnieniu prasali

czytaj dalej...